❤පෙමක් තිබුණා මටත්

නොසිතාම නෙතු පියන් අගින් රූරා
වැටුණ...
හැම කදුළු බිදුවකම නුඹෙ නම ලියා තිබුණ...༺⃟─═༻

වහින්නෙම නැති නමුත් අහස ගුගුරා හැලෙන...
ගිම්හාන අහස යට සිනාසෙනු කෙලෙස මම...༺⃟─═༻

පෙර සොඳුරු මාවතේ නෙතින් නෙත යා කෙරුණ...
වසන්තය ආ ලෙසට වන වදුළු මල්
පිපුණ...༺⃟─═༻

නුපුරුදුම හීනවල යළි යළිත් තුරුළු
වුණ...
පෙමක් තිබුණා මටත් හිත පුරා මල්
ඉහින...༺⃟─═༻

නොදොඩාම වෙන් වෙලා පුරා වසරක්
ගෙවුන...
කාලයේ අතරමග සිතුවිලි ගිලන්
කරන...༺⃟─═༻

නෑඹුල්ම සෙනෙහසින් සිත නිවා
සනසවන...
තවම මතකයි සොඳුරු ප්‍රේමයේ
මල් තුහින...༺⃟─═༻

මම,
චතූ

ආදර දෝණි..

රෝස කැකුලක් වගේ හිනැහුන
මගෙ පුන්චි දූ මගේ පන ටික
නැතිවෙද්දි උබෙ අම්මා උබ හට
යන්තමින් සත් මසයි වයසට..
ලොකු වෙද්දි උබ හෙමින් ටික ටික
වියදමත් හරි සැරයිනේ මට
අම්මා නැති අවිහින්සකම දෝණිට
නොවේ අඩුවක් කලේ නම් මම...
කවුරුවත් නැති උබේ තනියට
හිටියෙ මම විතරයිනේ උබ ලග
ගෙට වෙච්ච දා නොවේ අමතක
නෑව්වෙත් උබ මමනෙ හිස සිඹ...
නිතඹ පහලට ඇදුනු කොන්ඩෙට
ගමේ කොල්ලන් වැටුනෙ වසගෙට
සදක් වන් පිරි උබේ මුහුනට
සෙවල හැලුවේ ගමේ උන් ටික...
යද්දි මග තොට ගමේ කොල්ලන්
කරද්දි විහිලුවක් උබ හට
උබෙ තාත්තා උබේ ලග හිද
කෙරුවෙ පරිස්සම් ඇහැක් වාගෙම...
එදා මූසල වැස්ස දවසක
ආවෙ මම හනි හනික ගෙදරට
අනේ උබෙ රුව දකින්නට නෑ
දිව්වේ මම වැස්සේම පාරට...
සෙව්වමුත් හැම තැනම දෝණිව
නොවේ හමු උනෙ මගේ කරුමෙට
කැලෑ රොද ලග මූකලානක
අනේ උබ හිටියා වැටීගෙන...
බලද්දි මම ලන්ව එතනට
අනේ උබ යන්නම ගිහින් නොවැ
අසික්කිත තිරිසනුන් රැලකට
අනේ උබ ගොදුරක් වෙලා පණ...
උබ දන්නවද මගේ දෝණි
සත්කඩට පැලුනානෙ හදවත
උබ නැතිව මම ඉන්නෙ කොහොමද
පාලු පැලේ පහනක් නොමැතිව...
ඉතින් ගත්තේ ලනුව අතටම
බැන්දේ ගහ උඩ මුදුන් අත්තක
උබේ සිනහව සිහි කරන් මම
ගැටය දැම්මා ගෙලේ මුලටම...

...ශශී...

වචන විතරයි !!!

එක බැදීමකටම කොටු උන
හිතුවේම ඒක ජීවිතේමයි
ජීවිතේට වඩා හිතේ
මගේ තිබ්බ ආදරේ
ඒත් උබේ ලග ඉතිරිව
වචන වල විතරක්ම
නමට තිබුනු ආදරේ
පුස්සක් බව දැනුනාම
කඩන් වැටුන හීන කන්ද
එක්කම මගේ හදවත උබව
මතක් වෙන මොහොතක් ගානෙ
කකියනව හොදහැටි තාම

~නවියා~

රවන සීතා

ප්‍රේමය නම් අසනිය කුසුමකි
රිසි ඌ අයෙකුට පුද දෙන්නට
පෙරලා ලබනට නොසිතා බිදකුත්
පුද දෙම් රාවනා නුබට එය

රාජ කුමරිකවකි නුබ
කටු පදුරු අතර හිද
හෙලනා කදුලු බිදු දැක
උපනෙත් අදරයක් රලු පපුව තුල

දයාබර මිතුරිය

"උදෑසනට රැස් විහිදන හිරු කිරණ නුඹයි
තණ පලසේ මුතුකැට බදු පිනි බිදුව නුඹයි
මහ සයුරේ රැළි නගනා සයුරු රළ නුඹයි
මිතුදමකට එළිය දුන් පුන් චන්ද්‍රයා නුඹයි

ගණ අදුරේ එළිය ගෙනෙන පහන් සිල නුඹයි
පාළු සිතට සතුට ගෙනෙන පිනි වැස්ස නුඹයි
රෑ අහසට මනරම් වූ තරු කැටය නුඹයි
හන්තානට පායා ආ හිරු මඩල නුඹයි

අහස් කුසේ මනරම් වූ වලාගැබ නුඹයි
පොළෝ තලේ දිස්නය දෙන මිණි කැටය නුඹයි
රිදී ඉරක් සේ සෑදුණු දිය දහර නුඹයි
කටු අතරේ පිපී දිලෙන රෝස මල නුඹයි......"

ජීවිතය ඔබේ

"ජීවිතය ගංගාවක් කරගන්න
ඉදිරියටම ගලාගෙන යන්න
හමුවේවි අභියෝග
නොසැලි යන්න ඉදිරියටම
වෙහෙස දැනේ ජීවිතයේ
ඒත් කෙටි කලකට
අරඹන්න
ඒත් එසැනින් කඩා වැටෙයි
වැටි වැටී නැගිටින්න
ජය ගන්න
ජීවිතය ඔබේ...."

අපි නොවන අපි

"පන්සලයි අප දෙදෙන ආදරෙන් ළං කළේ
බෝ මළුව විතරමයි සැනසුමක් එක් කළේ
ගමේ සිටි රතු නෙළුම නුඹයි මට පෙම් කළේ
මා පියන් පැන ඇවිත් අප අපෙන් වෙන් කළේ

ගෙවී ගිය කාලයේ බොහෝ දේ සිදු වුණා
බෝ මළුවෙ සැමදාම මල් පහන් දැල්වුණා
අතරමග හමුවුනත් සිනහවෙන් වෙන් වුණා
හැමදාම හද කොනක නුඹ ඇවිත් මතු වුණා

ආදරය සැපතක්ය සැම ඇවිත් කියූවත්
ඒ මතය දුක් කදුළු සැම ඇත්තෙ සිතූවත්
මව්පියන්ගේ බසට කීකරුව සිටීයත්
නුඹට මම පෙම් කරමි අප අපේ නොවූවත්......"

අහිමි නුබට...

හිත හීනියට පහුරු ගාන
රිදෙන රිද්දන මතක මැද්දේ දෝලනය වන
අතීතය හීනයක්ම විතරක් වෙනවනම්...
නෙත් වලට නොදැනීම උනුසුම් වන
පුන්චිම පුන්චි කදුලු බින්දුවක රස
නුබට කියාදෙන්න පුලුවන් වුනා නම්...
ආදරේ කියන හිතට බර වැඩි අකුරු ඇතුලේ
ජීවිතේ සින්නක්කරම ලියාගත්ත නුබට
පණ ගැහෙන හදවත පුද නොකරානම්...
පපුව පසාරු කරගෙන වැදුනු හී සර පහරට
ලෙන්ගතුම හාදුවක් ගන්න මට හැකි උනා නම්
කවදාවත්ම නොදැකපු උබට
මහමෙරක් තරම් කියාගන්න බැරි ආදරෙන්
ලන් නොවුනානම්...
මේ වගේ සැරින් සැරේ හිත පාරන මතකයන් එක්ක
අද උබත් මාත් දුක් නොවිදින්න ඉඩ තිබුනා නේද මැනික...

...ශශී...

නොනැසෙන හිරුකිරන

චන්ද්‍ර කාවිය වැලලුනු මද්දහනෙ
තරු කැට රිදුමෙන්
ලය උනුහුම් කර ගත්
හිරු කිරන
මිහිකත සිප
ඉන් මත්ව
විඩා සුසුම් හෙලන විට
ඉන් මිදවු
රුදුරු කුනාටුවට අසු උනි ද
මිහිකත
නොහැක දසත නෙත යොමන්න
හිරු කිරන ගලා එන්ට
දැස වට කර ඇත
අඩුරු වල
රුදුරු කුනාටුව නිම වු විට
සුන් බුන් වු මිහිකත
එලිය කර සිප ගන්ට
අවසර දෙන්න
මෙ වියපත් හිරු කිරනට

නොසිතූ දිනයක
නොසිතූ මොහොතක
නෙතු කදුලින් තෙමා
ඇය නික්මුනා ආයෙත්
නොඑන්නම .....

විදු මවම හඩවලා
ශේත වර්ණෙන් සරසලා .....
අදින් වසරකට
එහා.....පොත් ටිකත් පසෙකලා .....
ඇය නික්මුනා
ආයෙත් නොඑන්නම ......

ගුරු මවකි හොදම
යෙහෙළියකි ඇය
සිත් සතන් සනසවාපූ.....
දැනුම් කෙතකි මහා
සිප්කිරෙන් අප තෙමාපූ ....

ඇය තැබූ හිස්තැනට
වසරක්ම ගතවෙලා...
හීනෙකින් වත් ඇයට
හැකිනම් යලිත්
නොයන්නම එන්න.....
-------------

දයාබර කුසුම් ගුරු මව්ගෙ
ගුණ කන්ද
ශිලා ලිපියක් ලෙසින්
හද පත්ලේ
තැන්පත් වෙලා.....
පද පෙලක් මේ ලෙසින් කැටි වෙලා ලිය වුනා....


????????
(2021.01.29ට යෙදුනු කුසුමලතා ගුරු මවගේ වර්ෂ පූර්ණය නිමිත්තෙන් )
????????
නදී ..✍️

---------

කොළ පැහැයක් නොපෙනෙන මානයේ....
මහ කතරක විලාසය පෙනෙයි ඇස් ඉස්මත්තේ....

කර්කශ පොලෝ තලය මැද මිනිසා අයදියි මෙදානම්.....
දෙන්න මහ වරුසාව?️
නිවාලන්නට ඉඩෝරය.....
------------

පලාවර්ණ තුරු ගොමු
හැම මුලිනුපුටා...
දිය උල්පතක් පාසා සැම
සුන් කරලා....
තමන් නමට ලියවී ඇති
දේ ලෙසටා...
කටයුතු කරයි ඇතමෙක් අද ඊයේ
උපන් ලෙසා....


කුරිරු මිනිස් ගතියට
දඩුවම් දීලා....
අව් රශ්මියෙන් දවනව
ගත සැප නොතකා....
සොබාදම නොඉවසයි තවත් මෙදා ....
පාඩම් කියා දෙයි
හොද නොහොද කාටත්
අග මුල සිහිකරලා....

නදී..✍️

නුඹ

හිතින් ගිය බව දැනත්
අතින් තදකර රැකගත්තද
ඔබ අතින් ගිලිහුණු වග දැනුණි.
වෛර නොකරමි කිසිදු දිනක..
මෙය සොබාදහම යැයි සිතා සතුටු වෙමි.
ඔබ යන්න ඔබේ මාවතේ
ම බලා සිටින්නම්
ඈත සිට..
ඔබට වටෙන්න නොදී...
ඔබ ජයගන්නා තුරු...

නමුත් ,
ඔබ ඔබේ ලොව ජයගත් විට
මා ඔබෙන් බොහෝ දුරක සිටීවි..
මා ඔබෙ මතකයේ සිටියහොත්
මා හට අමතන්න...
කෙතරම් දුරක සිටියද මා එන්නම්...
ඔබට සුභ පතන්න...?